อ่านละคร เสือสมิง ตอนที่ 14 วันที่ 11 ม.ค. 56

อ่านละคร เสือสมิง ตอนที่ 14 วันที่ 11 ม.ค. 56

ขณะที่พวกเสือใจเดินทางใกล้สุดเขตแดนไทยเพื่อไปยังแหล่งที่ตั้งของโจรว้าแดง กลุ่มของหมวดสมรักษ์กำลังข้ามเขตไทยออกไปแล้ว...

เสือใจเป็นห่วงผู้หญิงที่ร่วมทางมาด้วยซึ่งมีทั้งแวว กินรี และมะค่า เขาจึงตัดสินใจพาพวกเธอไปฝากไว้กับวินมิกเพื่อนชาวกะเหรี่ยงที่สนิทกันมาก แล้วพวกเขาค่อยออกเดินทางกันต่อไปเพื่อจะได้ไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง

เมื่อกลุ่มของหมวดสมรักษ์เข้าสู่เขตของพวกว้าแดง นึกไม่ถึงว่าพวกเขาจะโดนจับอย่างง่ายดาย จากนั้นสมุน ว้าแดงก็รีบไปแจ้งข่าวกับหัวหน้าที่หมู่บ้าน ก่อนที่พวกมันจะแห่กันมาต้อนรับผู้มาเยือนด้วยความไม่พอใจ แต่จงใจแอบได้ยินดีใจมากที่รู้ว่าสมรักษ์จะมาช่วย เธอรีบวางแผนชวนระรินหนีออกจากบ้านด้วยการใช้มารยาหญิงยั่วยวนสมุนที่อยู่เฝ้าสองคนจนเขาตกหลุมพรางทำให้พวกเธอหนีออกไปได้ในที่สุด เมื่อพวกเสือใจมาถึงจึงคลาดกัน



จงใจหายไข้เป็นปลิดทิ้ง เธอพาระรินวิ่งหนีไปตามชายป่า สักพักระรินผู้บอบบางเริ่มเหนื่อยล้าจึงขอหยุดพักก่อน บอกว่าตนปวดขา เท้าระบมไปหมดแล้ว จงใจสงสารจึงพาเธอไปซ่อนตัวในมุมมิดชิดก่อนที่ตัวเองจะกลับออกมาแล้วหายเงียบไปเลย

ส่วนกลุ่มว้าแดงที่เดินทางไปยังจุดที่สมุนจับตัวพวกสมรักษ์ไว้ พอหัวหน้ากลุ่มเห็นสมรักษ์ก็จำได้ เยาะหยันว่าเราเจอกันอีกแล้ว สงสัยว่าเขาคงรักผู้หญิงคนนั้นน่าดู ถึงได้ตามหาไม่หยุดหย่อน

“ไม่ต้องพูดมาก คนของฉันอยู่ที่ไหน” สมรักษ์ตวาดใส่

“นั่นแน่...โดนมัดขนาดนี้ยังไม่ทิ้งมาดตำรวจอีก แหม...มันช่างน่าประทับใจตำรวจไทยจริงโว้ย”

เขาพูดพลางซัดสมรักษ์เข้าพลั่กใหญ่ที่ปลายคางจนหน้าหันเลือดกบปาก แก้ว หิน และประเดิมตกใจแต่ทำอะไรไม่ได้ นอกจากดูเชิงและหาทางหนี

“แกไม่ต้องห่วงหรอก แฟนของแกปลอดภัยดี แต่อาจจะสิ้นบุญกันแค่นี้เพราะข้าคงไม่เอาพวกแกไว้แน่ ยกเว้นนังเด็กนั่น”

พูดขาดคำ เขาเดินไปลูบไล้ใบหน้าแก้วและอาจจะลวนลามมากกว่านั้นถ้าสมรักษ์ไม่ตะโกนห้ามด้วยน้ำเสียงเป็นเดือดเป็นแค้น

“อย่าทำอะไรเธอนะ”

“ทำไม...หวงเหรอ ตกลงแกจะรวบเอาหมดเลยเหรอ มากไปมั้งเพื่อน ของแบบนี้มันแบ่งกันได้นี่”

“อย่า...ฉันกลัวแล้ว” แก้วผวาเนื้อตัวสั่นเทา

“ข้ายังไม่ทำอะไรเอ็งหรอก มันยังไม่ถึงเวลา...เอาตัวพวกมันกลับไป”

สั่งเสร็จ หัวหน้าเดินนำไปที่รถเตรียมขับเคลื่อน ส่วนลูกน้องพาพวกสมรักษ์ที่โดนร้อยเชือกต่อกันจูงไปเป็นพรวน

ooooooo

ขณะเดียวกันนั้น ทศกับสมุนกลุ่มหนึ่งกำลังเดินทางไปยังบ้านหัวหน้าว้าแดงเพื่อรับตัวจงใจ แต่ระหว่างทางไม่คิดว่าจะมีหมู่บ้าน ทศจึงสั่งสมุนบุกปล้นหมายเอาของมีค่า โดยไม่รู้ว่าพวกแววอยู่ที่นี่ด้วย

เสียงปืนทำให้แวว กินรี และมะค่าที่ทำกับข้าวอยู่ในบ้านตกอกตกใจรีบวิ่งออกมาดูลาดเลา...เห็นวินมิกกับลูกน้องตั้งรับกันเต็มที่ พวกโจรคลุมหน้ากันทุกคน เสียงหัวหน้าประกาศกร้าว

“กูเสือใจ ใครยังไม่อยากตายมาหมอบที่แทบเท้ากูนี่”

“ไอ้ตอแหล...มึงน่ะหรือเสือใจ แน่จริงเปิดหน้าให้กูดูหน่อยซิ”

วินมิกสวนทันควันจนทศสะอึก แล้วกลบเกลื่อนสั่งสมุนให้ปล้นและเผามันให้เรียบ จากนั้นเสียงปืนก็ดังลั่นไปหมด สลับกับเสียงทศที่ประกาศตัวว่าเป็นเสือใจอยู่บ่อยครั้ง

แววไม่เชื่อและทนไม่ไหว อยากรู้นักว่ามันเป็นใครกันแน่ เธอวิ่งกลับไปหยิบปืนในบ้านออกมา กินรีกับมะค่าเห็นดังนั้นก็ตกใจ รีบวิ่งตามแววมาด้วยความเป็นห่วง

เรืองเห็นกินรีก็จำได้ว่าเป็นผีฟ้าหน้าทองจึงพยายามฉุดกระชากจะเอาไปทำเมีย มะค่าเลิ่กลั่กตกใจร้องขอความช่วยเหลือลั่นไปหมด แววถือปืนวิ่งเข้ามา เป็นจังหวะที่ทศบังคับม้ามาทางนี้พอดี

ทศเห็นแววเต็มตา ผงะแทบตกหลังม้า ก่อนจะตั้งหลักตะโกนสั่งสมุนให้ถอยเร็ว และเอาคนเจ็บกลับไปด้วยเพราะกลัวแววจำได้ แล้วทศก็แน่ใจด้วยว่าเสือใจต้องอยู่แถวนี้

ooooooo

ระรินเริ่มใจคอไม่ดีเพราะจงใจหายไปนาน นึกว่าเธอทิ้งกันเสียแล้ว เลยตะเกียกตะกายจะออกจากที่ซ่อน ทั้งที่ตัวเองก็ปวดเมื่อยขาแทบหลุด

“โอ๊ย...มันเวรกรรมอะไรของฉันเนี่ย”

บ่นไม่ทันขาดคำ จงใจโผล่พรวดมาประชิดตัวระรินหลับตาปี๋ตกใจแทบช็อกนึกว่าโจรว้าแดงตามมาอีก

“ว้าย...อย่าทำอะไรฉันเลย ฉันกลัวแล้ว”

“ฉันเอง...จงใจ”

ระรินลืมตาเห็นว่าเป็นจงใจจริงๆก็โล่งอก หายกลัวเป็นปลิดทิ้ง...จากนั้นจงใจเอาสมุนไพรที่หามาได้บดขยี้ก่อนพอกลงที่ขาระรินและคลึงเบาๆอย่างนุ่มนวล

“เป็นไง สบายขึ้นไหม”

“อืม...เธอไปเรียนเรื่องยาพวกนี้มาจากไหน”

“พ่อฉันสอน”

“พ่อเธอน่ะเหรอสอน ไม่นึกว่าพวกเสือพวกปล้นเขากินจะมีความรู้แบบนี้ด้วย”

“ทำไม พ่อฉันเป็นเสือก็ต้องปล้น แต่เสือใจปล้น เฉพาะคนที่มันรังแกชาวบ้านเท่านั้น”

“จะปล้นยังไงมันก็ขึ้นชื่อว่าปล้นอยู่นั่นแหละ”

“ถ้าจะพูดไปพ่อเธอก็ปล้นเขากินเหมือนกัน นั่นแหละ เพียงแต่พ่อฉันปล้นซึ่งหน้า แต่พ่อเธอปล้นลับหลัง ใช้เล่ห์เพทุบายต่างๆนานา และที่สำคัญเลวร้ายกว่าพ่อฉันก็คือพ่อเธอมันไม่รู้จักพอ”

ระรินหน้าชาเมื่อโดนด่าเข้าเต็มๆ แต่ไม่รู้จะทำยังไงกับจงใจ ได้แต่กัดฟันกรอดๆ

“พักซะ ฉันจะไปหาอะไรมาให้กิน” จงใจตัดบทแล้วหันกลับออกไปด้วยท่าทีฉุนๆ

ooooooo

หัวหน้าว้าแดงนั่งรถจี๊ปนำขบวนมาช้าๆ ข้าง หลังสมุนทำการควบคุมพวกสมรักษ์มาเป็นพรวน ประเดิมบ่นอย่างขัดใจที่หมดทางหนี แต่สมรักษ์กระซิบให้ใจเย็น เรายอมมันไปก่อน อย่างน้อยพวกเราก็จะได้เจอจงใจกับระริน

ด้านเสือใจ จ่าชิต หมู่ และภราดร พวกเขากำลังเร่งตามหาจงใจกับระรินที่แน่ใจว่าต้องหนีไปจากบ้านโจรว้าแดง

“สองคนนั่นหนีไปทางไหนกันนะ” เสือใจเริ่มบ่น

“นั่นสิ ไม่เห็นมีร่องรอยอะไรไว้ให้ตามเลย”

“ลูกเสือมันก็ต้องมีลายสิวะไอ้ชิต ใครจะทิ้งร่องรอยเอาไว้ให้คนตาม”

หมู่ได้ยินแล้วรู้สึกทึ่งในตัวเสือใจถึงกับเอ่ยปากชม “เสือใจนี่เก่งเนอะ ว่างๆช่วยสอนผมบ้างสิ”

“พวกตำรวจไม่มีครูแล้วหรือไง เอาเหอะ ถ้าเขา ไล่เอ็งออกจากตำรวจเมื่อไหร่มาหาข้าก็แล้วกัน”

การสนทนายุติลงเมื่อจ่าชิตได้ยินเสียงรถดังแว่วมา...ทั้งสี่คนซุ่มมองในป่าข้างทาง ไม่นึกว่าจะได้เจอพวกสมรักษ์ถูกควบคุมตัว เสือใจสั่งทุกคนระแวดระวังและค่อยๆจัดการพวกมันทีละคน

เมื่อสมุนคนแรกที่คุมขบวนโดนกะซวกด้วยมีดจนขาดใจตายด้วยฝีมือเสือใจ คนอื่นๆยังไม่มีใครรู้เรื่อง ยังคงเดินทางกันต่อไป กระทั่งจ่าชิตโผล่พรวดออกมายืนขวางกลางถนน หัวหน้าโจรตกใจ เบรกรถกะทันหันแทบหัวทิ่ม

“สวัสดี...จะไปไหนกันเหรอ” จ่าชิตทักทายเสียงเรียบ

กลุ่มโจรแตกตื่นและตั้งหลักกันรวดเร็ว ส่วนพวกสมรักษ์มองจ่าชิตอย่างไม่เชื่อสายตา

“นี่มันถิ่นข้า แกยังตามมาตั้งด่านอีกเหรอวะ” หัวหน้าตั้งคำถามอย่างยียวน

“ปล่อยคนของข้ามา” จ่าชิตเสียงเข้มเอาเรื่อง

“นี่เอ็งบ้าหรือเมาวะเนี่ย พวกข้ามีกันเป็นสิบ เอ็งมาคนเดียว แล้วยังมาสั่งโน่นสั่งนี่อีก เอ็งนั่นแหละทิ้งปืนแล้วคุกเข่าลงซะ...เร็ว”

สั่งจ่าชิตแล้ว หัวหน้าโจรหันไปสั่งลูกน้องให้ จัดการ... ทั้งกลุ่มจึงเดินเข้าหาจ่าชิตอย่างย่ามใจ ทันใดนั้นเองกระสุน ปืนจากหมู่ที่ซุ่มอยู่ข้างทางพุ่งมาที่ปลายเท้าสมุนคนหนึ่ง

“ไม่เลวนี่จ่า มากันกี่คนล่ะ” หัวหน้าโจรแสยะยิ้มกวนๆ

“ก็มากพอที่จะจับตายพวกแกแหละ”

พูดขาดคำ จ่าชิตชักปืนออกจากเอวยิงเข้าใส่ฝ่ายตรงข้าม แต่โดนสวนกลับอย่างไม่นับ จึงต้องกระโดดหลบลงข้างทาง พร้อมกันนั้นหมู่กับภราดรก็ยิงคุ้มกันให้ไม่ยั้ง ส่วนเสือใจเผยตัวแล้วรีบแก้มัดให้หินกับแก้วที่ต่างก็ดีใจที่ได้พบลุงเสือของพวกตน

เมื่อพวกสมรักษ์เป็นอิสระ คราวนี้กลุ่มโจรว้าแดงยิ่งเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ลูกน้องตายไปหลายคน ที่สุดพวกเขาก็ต้องล่าถอยไม่เป็นขบวน ส่วนจ่าชิตก็เร่งฝ่ายของตนให้รีบไปจากที่นี่ ก่อนที่พวกมันจะยกกองทัพกันมาอีก

ooooooo

อ่านละคร เสือสมิง ตอนที่ 14 วันที่ 11 ม.ค. 56

เสือสมิง บทประพันธ์ ของ ตะวัน ส่องหล้า
เสือสมิง บทละครโทรทัศน์ อาร์ม อิสระ -ภูมิ พญาไฟ
เสือสมิง กำกับการแสดง ทองก้อน ศรีทับทิม
เสือสมิง ดำเนินงานสร้างโดย โคลีเซี่ยม อินเตอร์ กรุ๊ป โดย พรพิมล มั่นฤทัย
เสือสมิง แนวละคร : ลึกลับ ตื่นเต้น
ติดตามชมละครเสือสมิง ออกอากาศทุกวันศุกร์ เสาร์ และวันอาทิตย์ทาง ช่อง 7 สีทีสีเพื่อคุณ
ที่มา ไทยรัฐ






ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น